Jednym z zagrożeń dla gatunku jest fragmentacja siedlisk zajmowanych przez jego populacje. Do fragmentacji siedlisk przyczyniają się budowle ludzkie, wycinanie lasów w celu powiększenia areału pól uprawnych wprowadzanie na dany obszar obcych gatunków szybko się rozwijają i wypierają gatunki lokalne itp. Dla wielu gatunków typowo leśnych barierą trudną do przeżycia może być pole uprawne. W taki właśnie sposób duże kompleksy leśne stają się coraz bardziej rozdrobnionymi i coraz bardziej oddzielonymi od siebie płatami roślinności leśnej. Konsekwencją jest brak kontaktu osobników zamieszkujących różne płaty, a tym samym brak pełnej wymiany genów. Utrudnione jest też lub wręcz niemożliwe przemieszczanie się osobników populacji w celu zasiedlenia nowych terenów. W odpowiedzi na te problemy powstała koncepcja połączonych obszarów chronionych. Rezerwaty przyrody , parki narodowe, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu i pozostałe obiekty chronione to tereny z dominacją lub dużym udziałem zieleni. Z tych względów tereny te odgrywają szczególną rolę w produkcji tlenu, utrzymaniu wilgotności, kształtowaniu klimatu i mikroklimatu oraz w całościowym funkcjonowaniu przyrody. Wielkość tych obszarów nie jest jednak duża.